Ik ben telkens weer blij te kunnen rekenen op Pascale en haar pen zodat jullie opnieuw een beetje van de sfeer kunnen proeven die er bij onze joggers is. En Parijs 2008 was heel sfeervol ...!
Parijs…here we come !
Het moet zo ergens in april/mei geweest zijn wanneer de eerste woorden vielen over de 20km van Parijs. In eerste instantie geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan dacht om hieraan deel te nemen…of toch…een mens wilt altijd meer natuurlijk en nadat ik door een aantal collega joggers aangemoedigd werd om toch maar deel te nemen, heb
ik mij samen met Kristien L. dan ook maar zo vlug mogelijk ingeschreven alvorens de twijfel weer de bovenhand zou krijgen. Weken aan een stuk op ons eigen tempo gelopen en onze laatste grote tour(18km) afgerond de week voor Parijs. We zagen het volledig zitten want als je 18 kan, dan ook 20 hé, desnoods de laatste km’s op karakter !
En dan was het zover, zaterdag 11/10 met de bus naar Parijs. Bij aankomst gingen we eerst onze nrs.gaan afhalen in de grote tent van het runnersdorp aan de voet van de Eiffeltoren en eenmaal dit in ons bezit, waren we de rest van de dag vrij.Met een groepje van 13 zijn we dan slenterend en genietend van het prachtige weer door de stad getrokken en hebben we uiteraard ook een terrasje gedaan. Iets later dan met de metro richting Montmartre om uit te kijken naar een gezellig restaurantje om te eten. We hadden het geluk met heel onze bende bij een Italiaan terecht te kunnen en uiteraard stonden verscheidene pastavariëteiten op het menu. Heel lekker gegeten trouwens !
De volgende morgen zijn we dan rond 8u met de bus vertrokken richting Eiffeltoren.
Amai van een massa gesproken, overal waar je keek zag je mensen in lopersoutfit al dan niet overtrokken met een vuilzak (ja ja, voor de kou dus) en na wat groepsfoto's begonnen enkelen zich al op te warmen. Wij dus ook richting Pont d'Iéna en om niet te veel last te krijgen van claustrofobie, ons dan maar langs de kant gesteld en daar zo'n half uurtje gewacht tot het langverwachte startschot werd gegeven.
We hadden afgesproken niet te vlug te starten en bijna tegen mekaar geplakt te blijven lopen, kwestie van niet te verdrinken in de massa en mekaar kwijt te spelen. De eerste meters gingen al meteen in stijgende lijn maar al vlug kwam daar een einde aan en konden we ons rustig tempo verderzetten . Na het passeren van de eerste bevoorradingspost op 5km, was het de eerste meters een slagveld van half leeggedronken flesjes water, afgewisseld met partjes sinaasappel…ideaal om onderuit te schuiven en dit zo na elke bevoorrading ! Langsheen het parcours werden we constant aangemoedigd "allé les filles!" en om de ambiance er wat in te houden stonden er hier en daar kleine orkestjes die wat van die opzwepende muziek lieten horen, echt tof en af en toe kreeg ik daar toch een adrenalinestootje van.
Zo rond de 16de km, een collega RCG-jogster ingehaald om dan samen de laatste km’s te lopen, oa door enkele tunnels waarbij dat dalen geen probleem was maar d'r weer uitkomen, dat was iets minder leuk. Vanaf km17 begon ik toch wel wat last te krijgen in mjn onderrug en heb ik de knop omgedraaid en de blik op oneindig gezet…om de laatste km met ons gedrieën toch nog aan een vrij hoog tempo af te leggen…zo vlug mogelijk over die meet was ons doel en wie het zelf nog niet ervaren heeft, dat gevoel als je over de meet komt,is onbeschrijfelijk ! Ik had zowaar niet meer gedacht aan het afhalen van de medaille mocht Kristien mij er niet attent op hebben gemaakt.
Wij hebben het dus toch maar gedaan...weliswaar in 2u24'40" om precies te zijn maar toch niet slecht hé voor twee start-to-runners van april 2007 ! Volgend jaar (zondag 11/10/09) ben ik weer van de partij en hopelijk met mij nog vele anderen want dit moet je eens meegemaakt hebben.
Parijs…here we come !
Het moet zo ergens in april/mei geweest zijn wanneer de eerste woorden vielen over de 20km van Parijs. In eerste instantie geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan dacht om hieraan deel te nemen…of toch…een mens wilt altijd meer natuurlijk en nadat ik door een aantal collega joggers aangemoedigd werd om toch maar deel te nemen, heb
ik mij samen met Kristien L. dan ook maar zo vlug mogelijk ingeschreven alvorens de twijfel weer de bovenhand zou krijgen. Weken aan een stuk op ons eigen tempo gelopen en onze laatste grote tour(18km) afgerond de week voor Parijs. We zagen het volledig zitten want als je 18 kan, dan ook 20 hé, desnoods de laatste km’s op karakter !
En dan was het zover, zaterdag 11/10 met de bus naar Parijs. Bij aankomst gingen we eerst onze nrs.gaan afhalen in de grote tent van het runnersdorp aan de voet van de Eiffeltoren en eenmaal dit in ons bezit, waren we de rest van de dag vrij.Met een groepje van 13 zijn we dan slenterend en genietend van het prachtige weer door de stad getrokken en hebben we uiteraard ook een terrasje gedaan. Iets later dan met de metro richting Montmartre om uit te kijken naar een gezellig restaurantje om te eten. We hadden het geluk met heel onze bende bij een Italiaan terecht te kunnen en uiteraard stonden verscheidene pastavariëteiten op het menu. Heel lekker gegeten trouwens !
De volgende morgen zijn we dan rond 8u met de bus vertrokken richting Eiffeltoren.
Amai van een massa gesproken, overal waar je keek zag je mensen in lopersoutfit al dan niet overtrokken met een vuilzak (ja ja, voor de kou dus) en na wat groepsfoto's begonnen enkelen zich al op te warmen. Wij dus ook richting Pont d'Iéna en om niet te veel last te krijgen van claustrofobie, ons dan maar langs de kant gesteld en daar zo'n half uurtje gewacht tot het langverwachte startschot werd gegeven.
We hadden afgesproken niet te vlug te starten en bijna tegen mekaar geplakt te blijven lopen, kwestie van niet te verdrinken in de massa en mekaar kwijt te spelen. De eerste meters gingen al meteen in stijgende lijn maar al vlug kwam daar een einde aan en konden we ons rustig tempo verderzetten . Na het passeren van de eerste bevoorradingspost op 5km, was het de eerste meters een slagveld van half leeggedronken flesjes water, afgewisseld met partjes sinaasappel…ideaal om onderuit te schuiven en dit zo na elke bevoorrading ! Langsheen het parcours werden we constant aangemoedigd "allé les filles!" en om de ambiance er wat in te houden stonden er hier en daar kleine orkestjes die wat van die opzwepende muziek lieten horen, echt tof en af en toe kreeg ik daar toch een adrenalinestootje van.
Zo rond de 16de km, een collega RCG-jogster ingehaald om dan samen de laatste km’s te lopen, oa door enkele tunnels waarbij dat dalen geen probleem was maar d'r weer uitkomen, dat was iets minder leuk. Vanaf km17 begon ik toch wel wat last te krijgen in mjn onderrug en heb ik de knop omgedraaid en de blik op oneindig gezet…om de laatste km met ons gedrieën toch nog aan een vrij hoog tempo af te leggen…zo vlug mogelijk over die meet was ons doel en wie het zelf nog niet ervaren heeft, dat gevoel als je over de meet komt,is onbeschrijfelijk ! Ik had zowaar niet meer gedacht aan het afhalen van de medaille mocht Kristien mij er niet attent op hebben gemaakt.
Wij hebben het dus toch maar gedaan...weliswaar in 2u24'40" om precies te zijn maar toch niet slecht hé voor twee start-to-runners van april 2007 ! Volgend jaar (zondag 11/10/09) ben ik weer van de partij en hopelijk met mij nog vele anderen want dit moet je eens meegemaakt hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten